suamiku sayang

salam sejahtera..

bersyukur yg teramat kepada Allah tuhan semesta alam.. di saat sy letih lesu, penat, lenguh, sakit pinggang, emosi tak stabil, dia selalu ade di sisi saya, alhamdulillah.. tak tergambar rs kesyukuran kerana dianugerahkan suami yang hampir sempurna menjaga saya dan bakal anak yg akan lahir tak lame lagi...

dia suamiku... dia jugalah sahabat sejatiku.. walau dimana sy berada, die selalu ada dlm hati sy.. terima kasih abang atas curahan cinta dan kasih sayang dr abang.. muaaah

rahmat tuhan itu luas

salam sejahtera..

kadang-kadang kita iri hati melihat kebahagiaan orang lain, kite rasa jeles tgk orang gembira, kite rasa kite tak segembira itu.. saya pun tak dapat lari dr perasaan itu.. astagfirullah.. kenapa begitu? bukankah rahmat allah seluas-luas nya namun hanya berapa saja hambaNYA yg bersyukur dgn nikmat dan rahmat tuhan..

ya allah ampunkan segala dosa2 ku.. kadang2 aku lalai dlm mensyukuri nikmat MU... aku hamba Mu yg lemah....lemah.. terlalu lemah...

sedih...

jiwa pedih, hati pilu

mengenangkan nasib diri..

yang sering dibiarkan..

memaafkan itu mungkin, tapi melupakan itu.... sgt sukar..

jika ditanya, apakah pengalaman paling teruk pernah anda lalui, jawapan sy ialah.. terpaksa hidup dikelilingi manusia yg tidak peduli dan sensitif dgn perasaan org lain.
tidak mungkin bg sy utk melupakan apa yg mereka lakukan pd saya, memaafkan, ya saya boleh maafkan anda, tapi utk berinteraksi berkomunikasi seperti biasa itu satu perkara yg amat sukar utk sy lakukan.. jiwa saya sgt sensitif.. ibu dan ayah sy pun membesarkan sy dgn penuh rs cinta dan sayang.. sy dimanja, disayangi.. dihormati seadanya sebagai manusia.. tetapi apabila ade manusia yg menengking saya, menjatuhkan maruah sy di khalayak.. owh.. sama sekali sukar utk sy lupakan..
tidak apalah kalo sy tidak berteman, drpd sy terluka sendiri, tidak apalah sy keseorangan asal sy tidak menambah benci dlm hati sy.. sy lebih selesa begini, tidak apalah kalo anda memanggil, mengata sy sombong, sy tidak peduli itu semua.. apa yg mampu sy lakukan adalah doakan anda mengubah tabiat buruk anda yg suka menjatuhkan maruah org, suka bergossip, suka mengadu domba.. semoga kita dpt mengulangi sejarah ansar dan muhajirin yg sgt cinta akan saudara seagamannya..insyaallah..

lagu ku untukmu sayang

rindu datang bertamu..

sungguh..
hati ini sgt rindu..
rindu padamu wahai suamiku..
yang jauh di Kapit sana...

aku di sini kesunyian , kesepian...
tanpa senda gurau mu di alam reliti..
hanya bergurau melalui talian..
yang kadang kala juge tidak o.k..

semoga suamiku di sana sihat saja,
melalui harinya dengan tabah jua,
seperti aku..
yang mengerahkan seluruh ketabahan..
apabila jarak memisahkan kami..

aku bersyukur pada Mu Tuhan,
aku hanya jauh dr pandangan mata..
sampai waktu nanti pasti kami akan ketemu
dengan izinMu..
meluahkan rindu dendam
pada insan yang amat aku cinta..

sungguh Tuhan..
aku cinta akan dia,
aku rindu akan dia,
dialah peneman aku di kala aku sedih, gembira, sunyi..

alhamdulillah Tuhan..
kerana dengan kuasaMu,
dialah suamiku..
akan ku tumpahkan taat dan setiaku
hanya padanya..
kerana itulah selayaknya aku sebagai isterinya..
moga hubungan cinta kami
lebih bermakna dan berseri
dengan cahaya cinta kami nanti..
insyaallah...
amin....

dia sahabat sejatiku...

salam sejahtera semua...

saya akui sy sebenarnye sgt iri hati, dengki, cemburu apabila membuka facebook. saya akui saya memang tidak mempunyai ramai kawan, jauh sekali untuk mempunyai sahabat yang sangat rapat, yang bisa saya luahkan segala. semasa majlis pernikahan sy pun tidak ramai sahabat yang datang meraikan saya, ye sy akui saya pun tak banyak mejemput kawan, namun dalam banyak2 kad yg dihantar, hanya beberapa org sj yang datang.. xpe sy faham semua org sibuk dgn urusan masing-masing...terima kasih pada kawan2 yg sudi hadir pd majlis sy hari tu, walaupun hujan begitu lebat, alhamdulillah, ramai orang kampung datang memeriahkan majlis sy, sahabat sy yg agak rapat pun tidak menghadirkan diri, ucapan tahniah pun tidak ada.. sedih juge bile teringat perkara itu.tapi takpelah sy cube memahaminya.. sek rendah, sy punyai 2 org sahabat yg agak rapat, norhadiana dan che wan nadiah, namun habis sj darjah 6 semua membawa haluan masing2.. tingkatan 1-5 sy memang tidak ramai sahabat yg rapat, biase2 saje.. kadang2 contact.. tapi sekarang memang da lost contact semua, sy kdg2 cube juge menjejaki sahabat lame namun responnye biase saje, lepas tu lost contact lagi... takpe lah.. nak buat mcm mane kan...masuk matrik.. sy memang punyai ramai kawan semasa matrik, lia, nami, ain, lida, acik, ani, lily,afni, rodhiah, syam, tapi lepas matrik masing2 buat haluan masing2, sy menuju ke um bersama azlida dan lily, yg lain tu ade yg masuk usm, ukm, uitm, upm dan mcm2 u lagi...kadang2 sy terpikir kenapa sy tak pernah ade kawan rapat yg rapat dgn sy wpun sy sudah benikah? sy hairan mengapa org lain, bole rapat sampai ke hari ini sejak dr zaman sek rendah dan menengah?? memang sy akui sy jeles sgt2 tgk kawan2 masih lagi bersama2 meneruskan persahabatan dgn sahabat masing2....
hari berganti hari, bulan berganti bulan, tahun berganti tahun, sy masih sendiri, masih berkeseorangan meneruskan hidup di bumi tuhan tanpa kehadiran teman2 rapat..namun sejak ogos 2008 semsa sy mengikuti satu kursus, kehidupan sy mula berubah.. sy bertemu dengan shabat sejati insyaallah dielah shabat sejati sy dunia dan akhirat.. sy pun pelik kenapa walaupun seminggu sy mengenalinya sy rasa mcm senang bergaul dgn nya, senang meluahkan rasa padnya... mungkin itu lah yg dinamakan jodoh.. dialah suami saya sekarang, tempat sy berkongsi hidup,berkongsi cinta, berkongsi kasih, berkongsi sayang, berkongsi cerita suka duka, berkongsi segala.. tidak ade apa yg tidak kami kongsi...walaupun sy tidak punya teman rapat.. namun alhamdulillah sy bersyukur kerana allah menganugerahkan rahmat yg besar buat sy dengan kehadirannya.. kehadirannya melengkapi hidup sy yang serba kekurangan..tidak apalah kalau tidak ade yg ingin bersahabat dengan sy, tidak apalah kalau tidak ade yg ingin meraikan sy, tidak apalah kalo tidak ade yg menghargai saya, kerana sy tahu saya ade dia.. dia yang sgt memahami sy, yg sgt menghargai sy, yg sgt syang dan cinta pada saya.. saya sudah tidak kisah andai tidak ade teman rapat bertanyakan khabar sekali dua.. tidak apalah....
sy akui sy pun memerlukan shabat untuk memberi sokongan namun seringkali sy hampa, di saat sy susah, sy hnay sendiri, sy tidak bisa meluahkan kesusahan pada kawan2 di sekeliling sy kerana terlalu payah rasenye hendak berharap pada kawan.. hanya suami sj tempat sy meluah rasa...
doakanlah agar sy dan suami bahagia hingga ke syurga.. sy jg mahu bahagia seperti org lain yg punyai ramai sahabat walaupun sy hnya ade seorang sahabat sejati dunia akhirat.. doakan kami.. doakan rumahtangga kami aman dan bahagia dan dirahmati yg maha kuasa ....

limbang oh limbang..

salam sejahtera semua...
hari ni sy nk menulis tentang tmpt sy menetap sekarang iaitu limbang.. tahukah anda semua di manakah limbang?? sy yakin ramai antara anda tidak pernah dengar pun name tempat ni kan, begitulah sy semasa mula2 dengar nama limbang ni.. limbang ni merupakan satu bahagian di sarawak.. terletak di bahagian paling jauh dengan Kuching iaitu bersebelahan dengan Sabah.. tersepit di antara 2 brunei, brunei kecik dan brunei besar.. pekan nye tidaklah besar dan maju sgt nak banding tempat lahir sy iaitu terengganu bumi tercinta..kecik sahaja, jalan raya pun biase2 saje lah, sekolah , hospital, masjid, sume ade cume ia merupakan pekan yg kecik..

sudah 3 tahun lebih sy di limbang ni, hasrat hati sy kalo bole cepat2 lah sy bole kuar dr limbang ni, sy juge mahu merasa bekerja di tanah tumpah darah sy, dekat dengan family saya dan sy bole makan segala jenis makanan kegemaran sy , tapi di limbang, hidup sy sgt terseksa,,, sy dpt rasekan hidup sy tak serupa mcm org lain, banyak btol perkara yg pelik dan aneh di mata saya berkenaan dgn sosio budaya , pengamalan agama islam, adat budaya dan sebagainye di sini...
student sy pun yg islam langsung tidak pernah solat, malah ade yg bekerja di restoren yg menghidang air kencing setan, senario itu sesuatu yg biase di sini.. huhuhu, di kedai makan org islam, yg lelaki memakai cincin, anting2, rantai.. saya pun kdg2 konpius dengan standard halal mereka.. kalo perkara yg diharamkan oleh allah pun mereka buat, di segi makanan pun mgkin tak mustahil jg.. ya allah selamatkanlah kami drpad termakan sesuatu yg haram amin....

sy mengidam jg ingin makn keropok lekor, sotong celup tepung, laksa terengganu, masakn mak saya di kampung tapi ape yg saya jumpe kat sini?? uhhhhh sy tak dpt memenuhi idaman sy itu... hanya mampu pujuk hati supaya bersabar.. sy akan balik pd 21 april nati, balik ke trg.. sy sangat gembira dan teruja.. sgt2.. namun, allah itu maha penguji, sy di uji lagi, tiba2 MAS menghantar sms menyatakan tiket sy dibatalkan dan ditukarkan kpd jadual yg baru dan sudah di hantar ke email sy tentang details new shchedule.. namun yg membuatkan sy sgt stress dan hilang kawalan pd magrib td ialah sampai sekarang masih tidak ade email dr MAS yg masuk dlm inbox sy.. ape yg berlaku sebenarnye.. ahhhh banyakknye ujian utk sy tempuh spy sy dpt keluar dr limbang ni.. limbang oh limbang... sebelum ini sy sudah membeli tiket flight habis jg ribuan ringgt balik ke smnjg pd cuti mac lepas, namun ujian dtg menimpa lagi, tetiba sy mengalami pendarahan dan doktor tdk benarkan sy naik flight sbb kandungan sgt lemah ms tu.. ya allah hanya allah sj yg tahu bagimana perasaan dan jiwa sy saat seminggu terperuk di limbang, tanpa ape2 aktiviti yg mengembirakan kecuali maen chess dengan komputer.. suami ade menemani di limbang, namun sy tetap sedih sbb hajat di hati nak balik ke trg, namun hajat tak kesampaian.. sgt2 kecewa, namun hidup perlu jua di teruskan..
kakak2 sy tak pernah mghadapi saat2 berjauhan yg terlalu jauh berbanding sy.. sy rasa kadang2 agak dengki atau iri hati dengan nasib kakak2 sy yg jauh lebih baik berbanding sy, tinggal bersama suami, berada di tempat yg selesa.. senang nak balik kampung.. ahhhhhh sukarnye kehidupan sy, kenapa sesukar ini.. hanya suami sjelah yg sering menasihati sy spy bersabar, itu semua adalah bahagian masing2 katanye.. sy akui itu sume tp selalunye sy degil juge, mahu menangis juge mengenangkan nasib diri yg serba serbi tak sempurna.. ahhhh sempurnakah idup jika ade suami tapi berjauhan lebih2 lagi mengandung kali pertama dan mengalami alahan yg agak teruk??? sempurnakah wahai org kpm?? memisahkan kami suami isteri di tempat yg sgt asing bagi kami???
sy pernah panjat putrajaya, kpm bulan 12 selepas kami bernikah, merayu spy kami ditempatkan ditempat yg sama di smnjg, namun tidak ade ape2 feedback, call pun tiada, surat pun tiada, padahal 2 kali kami ke putrajaya, kesian ayah, org yg sam2 masuk dlm opis Tuan Haji Salim setiusaha sulit dr puad Zarkashi.. namun akhirnye hampa jua.. mereka ini tidak prihatin kah dengan kami..??? tidak rs bertanggungjawabkah utk menolong kami??? memang sedih melihat ayah yang bersusah payah menemani kami ke putrajaya namun usaha kami seolah2 seperti tidak nampak langsung di mata pegawai2 atasan.. zalimkah mereka atau ini memang stu cara allah hendak menjadikan sy org yg sabar... huhu sy berharap mereka tidak zalim, tidak membiarkan surat rayuan kami itu di atas meja cuma, tanpa melihat.... mungkin blom rezeki kami lagi utk balik ke semenanjung,..
tahukah anda, sy tdk suka berada di limbang, kdg2 rs sy sgt tertekan berada di limbang... tertekan yg sampai boleh menjejaskan emosi..huhu boleh menjejaskan hubungan sy dgn suami dek emosi yg teruk terjejas..??? huhu kesian suami sy sgt emosi sy tidak stabil....

sy nekad mahu mengakiri khidmat sy di limbang ini.. walau ape pun yg berlaku sy tetap akan meninggalkan bumi limbang ini, insyaallah, sy tidak mahu terlalu lame tersepit di sini.. ahhh sgt bosan berada di sni, bosan yg teramat.. bagaimanakah agaknye kehidupan di kapit?? mungkin lgi stress kesian suami sy..

sarawak.. andaikata suatu hari nanti sy sudah meninggalkan kamu,,, niat di hati sy sy tidak akan kembali lagi ke sarawak.. namun ape2 pun kita hanya mampu merancang, namun perancangan ALLAH jualah yg TERBAIK.. segalanya ku serah padaMu tuhan, lapangkanlah hati kami menerima ujian MU.. pasti ade hikmah yg besar buat kami dgn kesabaran kami menerima segala ujianMu kerana sesungguhnya dalam Ujian ade Rahmat......insyaallah...

p/s: kpd warga limbang yg ade terbace coretan ini, maaf andaikata ianya mengguris jiwa anda, namun sy sekadar menulis luahan hati sy... bukan utk mghina malah mencaci.. sy juge punya banyak kelemahan dan kekurangan....

saat ini..

salam sejahtera ...

sudah terlalu lama sy meninggalkan blog ini.. wpun byk kali sebenarnye sy berteka teki bilakah bole menulis lagi di sini.. walhal tidak ade pun yg membaca tulisan sy ini, hanya seorang jejaka tampan dan baik hati je yang akan bukak dan baca blog sy ni, itupun jejaka tersebut sudah lupa agaknye password masuknya hehhehe..

semakin kte dewasa semakin sukar bg kite menemui sahabat sejati.. namun alhamdulillah sy bersyukur krn dlam kepayahan dan kesengsaraan itu sy temui bukan sahaja sahabat sejati malah cinta sejati saya.. sy selalu menngis kenapa sy perlu berada jauh dr die.. sy selalu merenggek kpdnya jk ade ape2 yg payah sy lalui di sini, sy lalui segalanye berkeseorangan, dgn keadaan sy yang tak berapa berdaya, kelelahan yg kdg2 menguji, kesakitan yg selalu menerpa.. saya perlukan die di sisi saya.. sy tak mampu nak mengharap pd org lain..
setiap kali hujung minggu sy buntu.. sy berkira-kira lmbt lagikah mahu habis hujung mggu ini... spy lebih cepat sy dpt berjumpa die... tak keruan rsnye hidup di sini..hnay bertemankan hsmate yg entah faham entah tidak masalah sy.. ye, sy tak mengharap utk di fahami, sy tak megharap untuk di bantu.. wpun mcm mane susah skalipun, sy mesti lakukan.. saat ini, wpun terasa amt payah dan berat ujian itu.. terasa sgt tertekan menjadi org yang lemah,, terlalu tertekan... sy cube utk tidak menyusahkan org di sekeliling sy.. sy cube sebenarnya.. namun andaikata, dengan kekurangan tenaga, kekurangan kemampuan sy saat ini, maaf dan ampun dipinta andaikata termenyusahkan ramai orang.. hidup ini sebenarnye indah jika kita berkasih sayang, namun manusia selalu memilih jalan yg sebaliknya... kdg2 kite rse terlalu payah untuk menolong yang lemah, kita rs terseksa dengan sedikit pertolongan yg di minta.. tapi kite harus ingat, hidup kita bagaikan roda.. berputar2, kdg2 di ats, kdg2 di bawah.. bila kita senang bantulah seadanya dan semampunya yg berhak menerima bantuan, kerana bile kita susah... masa tu la baru kite tahu.,,
teriam kasih suamiku kerana selalu berada di samping ku semasa aku terlalu penat merasa sedih dan kecewa... sayang sgt9999 cintakan abang.. muaaahhh

ahhhh pedih, sedih..

salam sejahtera semua...

tuhanku maha pengasih, tuhanku maha peyayang sebelum pun sempat tangisku jatuh ke bumi rahmatNya menyambut..

sedih nye hati sekarang... gundahnye... bilekah penderitaan ini akan berakhir.. dr kecil sampai dewasa sering rasa terpinggir.. hodoh sgt ke perangai saya?? buruk sangat kah??? tidak nampak langsung ke nur di wajah saya sehingga saya sering dipinggirkan.... atau kah ini mainan perasaan saja??? saya tidaklah terlalu peramah, ye saya akui, kadang2 saya memang tidak peka pd persekitaran sy, khusyuk membuat kerja sendiri barangkali, atau malas nak menyembang, kerana banyak sembang banyak mengundang dosa... ahhh perit rupanya menjadi diri saya.. terlalu sensitif barangkali,., kadang2 bertamu juge dengki dan iri hati melihatkan org lain yg dikelilingi ramai, disenangi mungkin... tapi saya hanya membatu.. mencari ruang untuk rasa kebersamaan tapi itulah.. kenapa selalu perasaan tersisih itu wujud??? kenapa??? apa istimewanye org lain berbanding saya?? apa kurangnye saya.. kadang2 saya pelik tgk org yang selalu marah, cepat melenting pun dikelilingi ramai, tapi saya??? kenapa sya terus terusan menjadi mangsa keadaan........ saya sudah penat rs tersisih, sy sudah penat rasa sensitif, saya sudah terlalu lali untuk rasa terpinggir...... benar2 lali sekarang..
kalo ade 3 orang, sy yang akan sentiasa beseorangan, kalo 4 pun begitu jua... saya memang tidak diperlukan mungkin di sisi mereka,,, jadi siapa yang memerlukan sya??? sy berada sangat jauh dengan keluarga... satu2nye anak yang berada paling jauh dengan keluarga... saya rasa sangat jauh... alangkah terseksanya menjadi fatimah suhaida.. begini dugaan nye, dugaan yg tidak melibatkan soal beban fizikal, tapi beban jiwa yang hebat...
ye saya sudah bersuami, suami sy pun begitu.. jauh dengan sy,,, huhu sangat2 sedih...
mungkin inilah ujian buat sy, menguji sejauh mane kesabaran mampu bertamu di dalam jiwa.. saya insan lemah, kadang2 saya kuat, namun seringkali juge saya terlampau lemah,,, hanya doa dipanjatkan supaya saya sentisa si bawah payung lindungan Allah yang Maha Pengasih lagi Maha Penyayang,, segala apa di dunia ini adalah datang dengan kehendakNya... bantulah aku Tuhan,dalam mencari kebahagiaan hidup di dunia dan akhirat.. aku sudah penat mengharap pada manusia untuk memberi sedikit ruang untuk ku merasa diperlukan... benar2 penat..

jiwa lara..

assalamualaikum warahmatullah wahai tetamu blog saya..
semoga anda sentiasa dipelihara oleh Allah, insyaallah..

saya sangat sedih tika ini, sedih yg bukan maen2, tp sedih yg btol2 sedih..sy rasa begitu sunyi sekali, rsa begitu tersisih sekali, rs seperti hanya sy sorang sj yg wujud di sini sekarang..kadang2 sy terpikir, salah sayakah, or org2 di sekeliling sy tidak peka pada saya?? saya seringkali berasa begini, atau sy yg tidak peka kpd persekitaran..huhu, berat sungguh rasanye ujian Allah buat sy kali ini, terpaksa berjauhan dengan org yg sangat sy cinta dan rindu menambahkan beban di jiwa sy.. sy rindu akan suami sy yg kini berada di Kapit, kesian suami sy pun begitu merindui sy..setiap hari memujuk hati spy bersabar, sabar..ye cukup penting utk diaplikasikan dlm situasi sekarang..kalaulah ikutkan hati..uhhhhhh
doakanlah sy ye..semoga sy mampu menempuhi ujian ini..sesungguhnya allah tidak akan membebani hambaNya..amin..